وقتی زندگیت تهی می شه از چیزای با ارزش، از چیزای دوست داشتنی، از شادی ها، از آدمایی که دوستشون داشتی، شروع می کنی به کلنجار رفتن با گذشته، نقب زدن به خاطرات، دنبال آدمای قدیمی گشتن و از دور نگاهشون کردن، نگاه کردن هزار باره عکس های قدیمی، حسرت خوردن، بغض کردن، حلقه کردن موها دور انگشت، فشار دادن بی اختیار دندان ها به هم، رنج کشیدن و رنج کشیدن و رنج کشیدن... نوستالژیا درد بی درمانی ست. پ.ن: در زبان یونانی، برای بیان بازگشت، از واژه ی nostos استفاده می شود. algos به معنای رنج کشیدن است. پس nostalgia، رنج بردن ناشی از آرزوی ناکام بازگشت است.

کسی که خداحافظی هایش را تباه می کند، نمی تواند از تجدید دیدارش توقعی داشته باشد.

از کتاب جهالت- میلان کوندرا

-در سن خیلی پایین ازدواج کردم...
چند سالت بود؟
فقط بیست سالم بود و از آن به بعد دیگر دیگران برایم تصمیم گرفتند....
اشتباهی بازگشت ناپذیر در سن و سال جهالت.
در همین سن است که آدم ها ازدواج می کنند، اولین بچه شان را می آوردند، شغل خود را انتخاب می کنند. یک روز خیلی چیزها را می فهمند و درک می کنند، اما دیگر خیلی دیر است، چون زندگی شان در دوره ای شکل گرفته که مطلقا هیچ چیز نمی دانند.

پرواز هم دیگر رویای این پرنده نبود

دانه دانه پرهایش را چید

تا بر این بالش خواب دیگری ببیند!

"گروس عبدالملکیان"